|
"Dobrze, mj Tadeuszu (bo tak nazywano Modzieca, ktry nosi Kociuszkowskie miano Na pamitk, e w czasie wojny si urodzi), Dobrze, mj Tadeuszu, e si dzi nagodzi Do domu, wanie kiedy mamy panien wiele. Stryjaszek myli wkrtce sprawi ci wesele; Jest z czego wybra; u nas towarzystwo liczne Od kilku dni zbiera si na sdy graniczne, Dla skoczenia dawnego z panem Hrabi sporu, I pan Hrabia ma jutro sam zjecha do dworu; Podkomorzy ju zjecha z on i z crkami. Modzie posza do lasu bawi si strzelbami, A starzy i kobiety niwo ogldaj Pod lasem, i tam pewnie na modzie czekaj. Pjdziemy, jeli zechcesz, i wkrtce spotkamy Stryjaszka, Podkomorstwo i szanowne damy". Pan Wojski z Tadeuszem id pod las drog I jeszcze si do woli nagada nie mog. Soce ostatnich kresw nieba dochodzio, Mniej silnie, ale szerzej ni we dnie wiecio, Cae zaczerwienione, jak zdrowe oblicze Gospodarza, gdy prace skoczywszy rolnicze Na spoczynek powraca; ju krg promienisty Spuszcza si na wierzch boru i ju pomrok mglisty, Napeniajc wierzchoki i gazie drzewa, Cay las wie w jedno i jakoby zlewa; I br czerni si na ksztat ogromnego gmachu, Soce nad nim czerwone jak poar na dachu; Wtem zapado do gbi; jeszcze przez konary Bysno, jako wieca przez okienic szpary, I zgaso. I wnet sierpy, gromadnie dzwonice We zboach, i grabliska suwane po ce Ucichy i stany: tak pan Sdzia kae, U niego ze dniem kocz prace gospodarze. "Pan wiata wie, jak dugo pracowa potrzeba; Soce, Jego robotnik, kiedy znidzie z nieba, Czas i ziemianinowi ustpowa z pola". Tak zwyk mawia pan Sdzia; a Sdziego wola Bya ekonomowi poczciwemu wit, Bo nawet wozy, w ktre ju skada zaczto Kop yta, niepene jad do stodoy; Ciesz si z nadzwyczajnej ich lekkoci woy. Wanie z lasu wracao towarzystwo cae, Wesoo, lecz w porzdku; naprzd dzieci mae Z dozorc, potem Sdzia szed z Podkomorzyn, Obok pan Podkomorzy otoczon rodzin; Panny tu za starszymi, a modzie na boku; Panny szy przed modzie o jakie p kroku (Tak kae przyzwoito) ; nikt tam nie rozprawia O porzdku, nikt mczyzn i dam nie ustawia, A kady mimowolnie porzdku pilnowa. Bo Sdzia w domu dawne obyczaje chowa I nigdy nie dozwala, by chybiano wzgldu Dla wieku, urodzenia, rozumu, urzdu; "Tym adem, mawia, domy i narody syn, Z jego upadkiem domy i narody gin". Wic do porzdku wykli domowi i sudzy; I przyjezdny go, krewny albo czowiek cudzy, Gdy Sdziego nawiedzi, skoro poby mao, Przejmowa zwyczaj, ktrym wszystko oddychao.
|
|
et
